Współczesna Praga nie jest co prawda największym miastem europejskim, lecz cieszy się opinią jednej z najbardziej znanych metropolii Europy Środkowej. Liczy przeszło 1,25 mln mieszkańców, którzy żyją na obszarze ok. 500 km˛, i choć przybywający tam turyści są urzeczeni rozległością starej zabudowy, to trzeba wiedzieć, iż czeska stolica dopiero z końcem XIX w. zaczęła się rozwijać poza murami pięciu średniowiecznych części (Stare Miasto z żydowskim Josefovem, Nowe Miasto, Mała Strana, Hradczany i Wyszehrad). Miasta te stanowią największy czeski narodowy rezerwat urbanistyczny. To historyczne jądro o powierzchni 866 ha w roku 1992 zostało wpisane na Listę światowego dziedzictwa kulturalnego i przyrodniczego UNESCO. Praga także należała do grupy dziewięciu miast - stolic kultury europejskiej w roku 2000. 
Na naszym Mini portalu znajdziesz informacje:
- o Pradze w 'pigułce'
- jak dojechać do Pragi
- informacje praktyczne
- o zwiedzaniu Pragi - Rynek Starego Miasta
- o charakterystyce geograficznej Pragi
- o wyżywieniu i kuchni czeskiej
|
Stolica Czech składa się z kilku historycznych części stanowiących główny cel wędrówek tysięcy turystów z całego świata. Są to: - Hradczany (Hradčany) - Mała Strana (Malá Strana) - Stare Miasto (Staré Město) - Josefov - Nowe Miasto (Nové Město) - Wyszehrad (Vyšehrad). |
Ludność: 1 186 000 (2006 r.) Powierzchnia: 497 km2 Czas: środkowoeuropejski Główna rzeka: Wełtawa (Vltava) długa na 435 km, w najszerszym miejscu mierząca 330 m (w granicach administracyjnych miasta) Podział administracyjny: 22 dzielnice (správní obvody), 57 części miejskich Z Krakowa dojedziemy pociągiem IC w ciągu 8 godz. (ok. 200 zł) Zjemy za mniej więcej 15 zł. Piwo wypijemy za 3-4 zł, przenocujemy za 30-50 zł |
Wszystkie teksty pochodzą z przewodnika pt. "Praga. Złoty hrad nad Wełtawą" (Bezdroża, 2007).
Więcej o przewodniku, w tym możliwość zakupu i pobrania fragmentów przewodnika: www.bezdroza.pl.Przewodniki i Mapy w atrakcyjnych cenach znajdziesz na www.bezdroza.com
Dojazd do Pragi
Formalności wizowo-paszportowe : Na razie przekraczając granicę Czech, obywatele polscy muszą legitymować się paszportem lub dowodem osobistym. W razie pobytu krótszego niż 3 miesiące korzystamy z ruchu bezwizowego, przy dłuższym pobycie należy zgłosić się na komisariat policji (tzw. cizinecká policie), gdzie otrzymamy odpowiedni dokument, uprawniający m.in. do korzystania z zasobów bibliotek itp. Osoby wjeżdżające na teren Czech powinny spełniać wymóg posiadania odpowiednich środków finansowych na każdy dzień pobytu - około 30 EUR. Jednak jest to tylko formalność, w praktyce rzadko egzekwowana. Obowiązkowe jest natomiast posiadanie ubezpieczenia - polskie polisy są w Republice Czeskiej honorowane.
Dla zmotoryzowanych: Republikę Czeską charakteryzuje doskonała sieć i stan dróg publicznych. Obowiązują winietki, które kupić można na granicy lub na stacjach benzynowych. Ich ceny wynoszą: 200 Kč na 7 dni, 300 Kč na 30 dni i 900 Kč na rok. Na terenie Czech obowiązuje zielona karta i ubezpieczenie OC. W Czechach, tak jak i na Słowacji, obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/h na obszarze zabudowanym, 130 km/h na autostradzie i 90 km/h na pozostałych drogach. Od lipca 2006 r. w Czechach obowiązuje bardzo rygorystyczny system punktów karnych za wykroczenia drogowe. Tym samym, jazda na przykład pod wpływem alkoholu może skończyć się zakazem wjazdu na terytorium Czech.
Podróż koleją: W ciągu kilku ostatnich lat liczbę połączeń kolejowych między Polską a Czechami znacznie zredukowano. Obecnie kursuje już tylko kilka bezpośrednich pociągów do Pragi. Możemy wybrać połączenie z Poznania przez Wrocław (pociąg przekracza granicę w Międzylesiu i dalej jedzie przez Lichkov - Týniště nad Orlicí - Hradec Králové - Poděbrady - Praha Vysočany - Praha Hlavní nádraží) lub dwa pociągi z Warszawy (przekraczają granicę w Zebrzydowicach i dalej jadą trasą Ostrawa - Ołomuniec - Ústí nad Orlicí - Pardubice - Kolín - Praha Libeň - Praha Hlavní nádraží).
Orientacyjny czas trwania podróży to blisko 9 godz. z Poznania, 6,5 godz. z Wrocławia i 9 godz. z Warszawy. Z Katowic i Bielska-Białej kursują również pociągi do Czeskiego Cieszyna, skąd bez problemów dostaniemy się do Pragi zarówno bezpośrednio, jak i z przesiadkami. Koleje czeskie oferują rozbudowany system zniżek i ulg, z których większość jest jednak skierowana do osób często korzystających z usług przewoźnika. Przy jednorazowym przejeździe podstawowa ulga jest zależna od liczby podróżnych - dość dużą zniżkę dostają już dwie podróżujące wspólnie osoby, im więcej osób, tym zniżka jest wyższa.
Podróż autobusem: Tańszy od podróży koleją, choć mniej wygodny, jest dojazd autobusem. Europejska sieć połączeń autobusowych Eurolines Polska oferuje atrakcyjną możliwość przewozów na trasie Polska - Praga. Autobusy codziennie wyruszają z takich miast, jak Warszawa, Łódź, Wrocław, Kraków, Katowice, Bielsko-Biała.
Podróż samolotem: Do Pragi samolotem można się dostać bezpośrednio z Warszawy. Ceny biletów są zaporowe - sięgają 1300 zł w jedną stronę. Ostatnio pojawia się jednak coraz więcej ofert tanich przewoźników - przy odpowiednio wczesnej rezerwacji da się kupić bilet powrotny już za mniej więcej 400 zł.
Informacje praktyczne
Wymiana walut: Kantory, banki czy bankomaty nie są trudne do odnalezienia w Pradze. Jeśli nie mamy ze sobą dostatecznej ilości czeskich koron, to złotówki, euro czy też dolary bez problemu zamienimy w którymś z licznych kantorów zlokalizowanych w uliczkach Starego Miasta. Banki i bankomaty rozsiane są w większej liczbie przy Václavskim nám. Uwaga: w holu dworca głównego (Hlavní nádraží) znajduje się tylko jeden bankomat - w wypadku gdy będzie nieczynny, najbliższego przyjdzie nam szukać dość daleko, a kasy biletowe przyjmują jedynie gotówkę! Niemniej jednak większość sklepów honoruje karty płatnicze.
Opieka medyczna: Z całą pewnością nikt podróżujący z tą książeczką nie będzie zmuszony do korzystania z praskiej opieki medycznej, ale nawet jeśli stanie przed taką koniecznością, nie powinien mieć żadnych obaw - czasy Szpitala na peryferiach już odeszły w cień. Pamiętać należy o posiadaniu stosownego ubezpieczenia (bez którego zagraniczni turyści nie mogą podróżować po Republice Czeskiej), bo leczenie szpitalne rzecz jasna do najtańszych usług nie należy.
Cała Praga usiana jest punktami, gdzie świadczona jest pomoc lekarska. Są one dość dobrze oznakowane - na rogach niektórych ulic znajdują się drogowskazy wiodące do takich miejsc.
Pogotowie ratunkowe, nagłe wypadki, ostry dyżur w Pradze: ul. Dukelských hrdinů 21,
Uwaga taxi!: Korzystając z usług taksówkarza, zawsze ustalmy wysokość opłaty za kurs przed jazdą. Czasami bywa ona bowiem rozmaita! Kurs do centrum nie powinien kosztować więcej niż 400 Kč.
Poczta, telekomunikacja, internet: O automat telefoniczny w centrum Pragi nietrudno, podobnie jak o urzędy pocztowe, które na ogół czynne są w dni powszednie w godz. 8.00 - 19.00. Urząd pocztowy otwarty non stop znajduje się przy ul. Hybernskiej 13 (Praha 1). Pocztę, automat telefoniczny i kawiarenkę internetową napotkamy już na dworcu kolejowym (Hlavní nádraží). Budynek poczty głównej, czynnej całą dobę (wybrane okienka oraz usługi telekomunikacyjne), stoi przy ul. Jindřišskiej 14. Większe paczki nadać można przy Plzeňskej 139 na Smíchovie. W centrum miasta bez trudu znajdziemy także kawiarenki internetowe (na ogół 20 Kč/15 min). Znaczek na pocztówkę do Polski kosztuje 9 Kč.Pamiątki: Istnym zagłębiem rozmaitego szmelcu, generalnie określanego mianem "souvenirów", jest Stare Miasto. Ul. Celetná, rynek i uliczki pomiędzy nim a mostem Karola, a nawet sam most to miejsca, gdzie świetne interesy robią sprzedawcy czapek uszanek, matrioszek z Havlem, kryształów, wyrobów jubilerskich, kubków i koszulek, a także sentymentalnych przytulanek - Krecika czy Żwirka i Muchomorka (Křemílek a Vochomůrka). Na Celetnej znajdują się też dwie znakomicie zaopatrzone księgarnie. Amatorów zakupów z prawdziwego zdarzenia (odzież, muzyka, sprzęt elektroniczny, perfumy itd.) zachęcić warto do spaceru w okolicach stacji metra Můstek - tu z pewnością znajdą to, czego szukają. W samym centrum stoi także potężny dom handlowy, należący od kilku lat do sieci Tesco (róg ulic Na Perštýně i Národní třída).
Zwiedzanie Pragi
Rynek Starego Miasta (Staroměstské nám.).
Główny plac miasta, na którym koncentrowało się codzienne życie mieszkańców, istniał tu już w XI stuleciu. Wokół rynku o powierzchni 9 tys. m do XIII w. stanęły liczne domy mieszczańskie. Dwa budynki, które od strony rynku przysłaniają dolną kondygnację kościoła NMP Tyńskiej, to: dom Pod Białym Jednorożcem oraz budynek dawnej Szkoły Tyńskiej.
Płytę rynku otaczają również inne wspaniałe kamienice. Zaczynając od domów, które sąsiadują od północy z fasadą kościoła tyńskiego są to: dom Pod Kamiennym Dzwonem i późnobarokowy pałac Golz-Kinskich.
Prócz zwykłych dni targowych na rynku miało miejsce szereg wydarzeń politycznych o wymiarze historycznym. Tu głowę położyli przywódcy ruchu husyckiego: kaznodzieja praski Jan Želivský w 1422 r. oraz 15 lat później Jan Rohač z Dubé - hetman taborytów, potem sierotek (jak nazywano poszczególne odłamy husytyzmu). Inną egzekucję upamiętnia 27 krzyży umieszczonych w płycie rynku, tuż przed ratuszem. To pamiątka po zemście Habsburgów na powstańcach z czasów wojny trzydziestoletniej. Bezpośrednio po klęsce pod Białą Górą (nieopodal Pragi) 21 czerwca 1621 r. ścięto w tym miejscu 27 przywódców tego buntu.
Z innych nieco weselszych wydarzeń koniecznie należy wspomnieć o elekcji na tron czeski Jerzego z Podiebradów w 1458 r. Symbolem odrodzenia jest pomnik Jana Husa odsłonięty w 1915 r.W sezonie plac zalewa morze turystów, rozmaitej maści grajków czy ideologicznych agitatorów, próbujących wcisnąć komu się da, co się da, oraz straganów z pamiątkarskim szmelcem. Można przysiąść na ławeczce i popatrzeć na wspaniałe elewacje kamienic lub udać się w wyjątkową trasę zwiedzania miasta specjalnym autobusem, który właśnie stąd wyrusza.
Wędrując południową pierzeją rynku w kierunku Wełtawy, miniemy po drodze dom Pod Złotym Barankiem ze wspaniałym renesansowym portalem z około 1520 r. Idąc dalej, pod nr. 548, odnajdziemy barokowy dom Pod Jednorożcem z gotyckimi portalami, gdzie od 1848 r. szkołę muzyczną prowadził sam B. Smetana.
Najważniejszym budynkiem niemal każdego rynku jest ratusz, który wypełnia niemal całą zachodnią część rynku. Historycznie najstarszym jądrem ratusza jest tzw. dom narożny, dawniej należący do Wolfina od Kamienia, do którego na krótko po 1338 r. dobudowano czworokątną wieżę. Po drugiej stronie stały drewniane i kamienne kramy, które po 1360 r. wyburzono i postawiono tu drugie skrzydło z salą obrad rady miejskiej.
Najbardziej obleganą częścią ratusza jest zegar (orloj) z ruchomymi figurkami. Jego budowę rozpoczął zegarmistrz Mikuláš z Kadan przed 1410 r., a zakończył z końcem XV w. mistrz Hanuš, zwany Růže. W okresie 1692-1787 zegar był niesprawny. Podobnie było i w XIX w., aż do nocy sylwestrowej 1865/66, kiedy znów uroczyście zaczął wybijać godziny. Tarcza zegara z symbolicznie przedstawionymi miesiącami (oryginał znajduje się obecnie w muzeum) jest dziełem malarza J. Mánesa. Kalendarz ów oraz wyobrażenia znaków zodiaku i sceny z życia wiejskiego pochodzą z 2. poł. XIX w. Symbolikę upływającego czasu z epoki przedkopernikańskiej podkreśla przedstawienie globu ziemskiego i krążące wokół niego Słońce i Księżyc.Co godzina, od 8.00 do 20.00, rozgrywa się ten sam wanitatywny spektakl. W górnych oknach konstrukcji zegara pojawiają się postacie 12 apostołów, którym poniżej grożą: kostucha z klepsydrą otwierająca całe widowisko przy dźwięku dzwonów pogrzebowych, Żyd z mieszkiem srebrników, poganin Turek i wyobrażenie próżności z lustrem w dłoni. Całość kończy ruchoma podobizna kura i wybicie właściwej godziny przez mechanizm zegarowy.
Minąwszy ratusz, dochodzimy do Małego Rynku (Malé nám.). Po prawej stronie, na rogu, stoi dom Pod Minutą, ozdobiony renesansową figuralną dekoracją sgraffitową. Charakterystyczną trójkątną płytę Małego Rynku zdobi XVI-wieczna studnia z renesansową kratą. Tu w średniowieczu handlowano owocami, tu też mieszkali głównie francuscy kupcy.
Skręcamy w ulicę U radnice i dochodzimy do náměstí Franze Kafky, placu zwanego w średniowieczu Kurzym Targiem. Tu w pobliżu stał dom nr 24, w którym w 1883 r. przyszedł na świat genialny niemiecko-żydowsko-czeski pisarz Franz Kafka. Budynek rozebrano w 1897 r., a na jego miejscu w latach 1902-03 wzniesiono obecny. Na jego murze widnieje płyta ku pamięci Franza Kafki.
W stanie niemal niezmienionym przetrwała wspaniała bryła kościoła św. Mikołaja (kostel sv. Mikuláše), dzieło jednego z najważniejszych architektów dojrzałego baroku praskiego. Spod kościoła biegnie ku Wełtawie szeroka aleja poprowadzona w pierwszych latach XX w., kiedy tę część Pragi zbudowano od nowa, zwana najpierw Mikołajską, a dziś Paryską (Pařížská třída).
Ulicami Platnéřską i Seminářską dochodzimy do wąskiej uliczki Karlovej - wśród sklepików z pamiątkami dotrzemy do brzegów Wełtawy. Po drodze miniemy znany praski budynek zwany Klementinum. To dawny konwikt jezuicki, a obecnie czeska Biblioteka Narodowa. Stoi po prawej stronie ulicy, natomiast po lewej, pod nr. 188, koniecznie trzeba obejrzeć renesansowy dom Pod Francuską Koroną, gdzie w latach 1607-12 mieszkał Jan Kepler (zm. 1630), wybitny niemiecki astronom, w którym wykazał, iż orbita Marsa jest elipsą.
Klementinum, gdzie przechowywany jest Kodeks Wyszehradzki, Pasjonał przeoryszy Kunegundy, Biblia Velislava, rękopis Husa i 3 mln innych wspaniałych dzieł, jest drugim po Zamku Praskim tak wielkim kompleksem architektonicznym w Pradze. Klementinum znajduje się jakby na przedłużeniu mostu Karola i stanowi od tej strony początek Starego Miasta. W bibliotece przez wieki gromadzono rękopisy i druki z kasowanych klasztorów oray zbiorów prywatnych.
W ten sposób dochodzimy do stóp Staromiejskiej Wieży Mostowej, która ukończona w zasadniczym kształcie około 1380 r., stojąca na drugim przęśle mostu, jest zarazem bramą wiodącą ku niemu i stanowiącą punkt wzmiankowanej już drogi królewskiej. To właśnie tu zwycięscy katoliccy Habsburgowie rozkazali prawdziwie osmańskim sposobem rozwiesić głowy poległych pod Białą Górą powstańców (wisiały tak przez 10 lat!).
Niezapomniany Most Karola (Karlův most), zwany tak dopiero od 1870 r., wcześniej określany był jako Kamienny. Prowadzi ze Starego Miasta na Hradczany przez Małą Stranę i jest żelaznym punktem każdej wycieczki. Liczy 520 m długości i 10 m szerokości, ale rzecz jasna to nie wymiary spoczywającego na 16 przęsłach mostu decydują o jego walorach. To jedyny takiej rangi średniowieczny most kamienny (wzniesiony z piaskowca) w naszej części Europy. Budowany był od 1357 r. do początków XV w., tak jak i wieża, najpierw przez mistrza Ottona, a potem przez wybitnych rzemieślników skupionych wokół Piotra Parlera. Stanął w miejscu istniejącego od XII w., również kamiennego (!) mostu Judyty, który zabrała powódź 1342 r. Most Karola trwa - nie unicestwił go wyrok Boży za zrzucenie zeń w 1393 r. z rozkazu Wacława IV spowiednika królowej Jana Nepomucena, nie zmyła powódź 2002 r., choć zdawało się, iż niewiele brakuje, nie zadeptali jak dotąd turyści! Jego ozdobą jest galeria 30 grup rzeźb stawianych już od XVII stulecia.
Charakterystyka geograficzna Pragi
Miasto Praga - jak na stolicę przystało - rozłożyło się w samym centrum Czech, w dogodnym miejscu, jakie stanowi dolina Wełtawy, najdłuższej rzeki kraju. To właśnie Wełtawa ukształtowała teren, potworzyła pagórki i wzniesienia, na których od 12 wieków rozrasta się dzisiejsza Praga. W minionych epokach geologicznych rzeka zmieniła swój bieg - miast płynąć do doliny Dunaju, utorowała sobie bieg na północ, na obszarze Pragi żłobiąc łożysko o głębokości ok. 100 m. To rzeka umożliwiła rozwój osadnictwa i rzemiosła na tym terenie, stając się źródłem utrzymania dla rzesz ludności i świetnym środkiem transportu. Z drugiej jednak strony ograniczała równomierny rozwój miasta na obu brzegach i groziła bezustannymi wylewami.
Brody i średniowieczne mosty - Judyty i Karola - nie rozwiązały sprawy, podobnie jak trzy promy: górny (obecny most Mánesa), średni (przez Wyspę Strzelecką) i dolny (w miejscu dzisiejszego mostu Palackiego). Dopiero w latach 30. XIX stulecia postawiono pierwsze nowoczesne mosty. O ile kwestia transportu została jako tako załatwiona, o tyle groźba powodzi - jak dowiodły tego wydarzenia 2002 r. - wciąż jest realna.
W 2. poł. XIX w. i na początku XX stulecia uregulowano bieg Wełtawy. W 1895 r. uruchomiono port rzeczny w Holešovicach, 4 lata później rozpoczęto budowę portu na Smíchovie. System kamiennych nabrzeży i śluz oraz tzw. Kaskada Wełtawska (spiętrzenie wody) miały rozwiązać sprawę - niestety, nie na długo.
Praga to także miasto wysp rzecznych. Najdalej na południe leży wyspa zwana Cesarską Łąką (Císařská louka). Naprzeciw tej wyspy przy prawym brzegu położona jest Wyspa Wioślarska. Kolejna wyspa: zwana była najpierw Wyspą Farbiarzy, którzy tutaj wykonywali swe rzemiosło; potem Zofii - na cześć matki Franciszka Józefa, a obecnie określana jest mianem Słowiańskiej (Slovanský ostrov). Wyspa powstała w sposób naturalny w XVIII w. i wkrótce została wzmocniona murem i obsadzona drzewami. Tutaj w 1838 r. pewien młynarz o nazwisku Novotný postawił budynek z największą jak na owe czasy salą balową w Pradze, wykorzystywaną do dziś; tędy w 1841 r. przejechała pierwsza lokomotywa w Czechach; a co najistotniejsze - tutaj w czerwcu 1848 r. otwarto słynny Kongres Słowiański.
Kolejne wyspy to Strzelecka oraz Dziecięca, gdzie znajduje się ciekawy posąg - alegoria Wełtawy, a zarazem pomnik ku czci utopionych w rzece. Wyspa Kampa oddzielona jest od brzegu Małej Strany Czarcim Strumykiem (Čertovka). Znajduje się tu kilka starych młynów, XVI-wieczna zabudowa, uroczy ogród, a także targowisko garncarskie istniejące od 1599 r. Na dawnym brodzie na Wełtawie leży wyspa Gonitwa (Štvanice), gdzie w XVIII w. urządzano polowania w utrzymywanym tu dzikim zwierzyńcu. W XX w. zbudowano tutaj małą elektrownię oraz stadion zimowy z najstarszym lodowiskiem. Ostatnimi, wysuniętymi na południe, wyspami są sztucznie złączone Císařský ostrov i Troja, gdzie umiejscowiony został hipodrom.
Zielone obszary Pragi rozlokowane są głównie wzdłuż potoków spływających do Wełtawy. W samym centrum znajduje się kilka pięknych parków, np. Ogrody Królewskie (Královská zahrada) czy park Letná, w którym stał niegdyś monument Stalina, i spoglądający nań z drugiej strony Wełtawy najstarszy park czeski - Chotkovy sady. Największym jednak zielonym płucem centrum jest wzgórze Petřín. Tu od średniowiecza uprawiano winorośl, a z wydobywanych łupków ilastych stawiano świątynie romańskie. Na północ w kierunku Hradczan ciągną się Ogród Różany (Růžový sad) i Ogród Seminaryjny (Seminářská zahrada), a u samej południowej granicy Małej Strany rozpościerają się ogrody nazywane od swych właścicieli, jak np. terasowy Ogród Lobkovicki oraz Ogród Schönboronski i Vrtbovski. Z Petřínem zaś od zachodu sąsiaduje Ogród Strahovski.
Spośród pozostałych parków centrum miasta warto jeszcze wymienić Riegrovy sady, leżący w dzielnicy Vinohrady. Tutaj koniecznie trzeba wejść na punkt widokowy - wzgórze Žižkov, gdzie niegdyś husyci stoczyli zwycięską potyczkę. Najciekawsze parki i tereny zielone znajdują się nieco z dala od centrum - to położone na północnym krańcu Pragi Zámky, dolina Čimice i Bohnice, a zwłaszcza dolina Unetice, leżąca nad potokiem o tej samej nazwie, sławna ze skałek krzemowych doskonałych do uprawiania wspinaczki. To znakomite miejsca na całodzienne wycieczki rowerowe czy piesze, dające turyście nieco oddechu i odpoczynku od wielkomiejskiego gwaru. Takim miejscem jest też tworząca wąskie korytarze i rozłożyste łąki dolina potoku Šárka (Divoká i Tichá Šárka), ciągnąca się także na północ od Hradczan. Po południowej stronie potoku znajduje się założony na planie gwiazdy rezerwat Hvězda. W kotlinach Prokopskiej i Dalejskiej można zobaczyć wspaniałe paleozoiczne skały wapienne oraz pofałdowane ślady podmorskich wulkanów. Wszystko to ujawniły zarosłe już roślinnością stref południowych stare kamieniołomy. Na wschodzie przy linii kolejowej Praga - Kolín leżą lesiste Klánovice.
Na południe od Wyszehradu ciągną się rozległe tereny leśne, takie jak Kunratice i Michle (wzdłuż Kunratickiego potoku), gdzie od kilkudziesięciu lat urządzany jest Wielki Bieg Kunratic (Wielka Kunraticka), oraz dolina Pitkovskiego potoku i rzeki Botíč z roślinnością charakterystyczną dla meandrów.
Wyżywienie i kuchnia czeska
Praga śmiało może uchodzić za mekkę łasuchów - jest tanio, smacznie i z gustem! Zastosowanie podziału lokali gastronomicznych na restauracje, kawiarnie czy puby nierzadko okazuje się trudne, większość jest bowiem zarówno znakomitą gospodą, w której serwuje się doskonałe jadło, jak i urokliwą karczmą, gdzie piwo - zwłaszcza po zmroku - leje się strumieniami, nie wspominając już o tym, iż można zjeść wykwintny deser, racząc się przy okazji wspaniałą kawą. Jeszcze trudniej oddzielić od restauracji winiarnię. Dla prawdziwych znawców sprawa jest jednak prosta - Bohumil Hrabal napisał kiedyś: "Ja żyję tylko w gospodach. Jeśli wejdę do kawiarni czy do restauracji, to tylko przez pomyłkę."
Kuchnia serwowana nad Wełtawą nie należy do zbyt dietetycznych, wręcz odwrotnie, ale w zamian co za smak! Popularne zupy i sosy zawsze zasmażane lub sowicie zaprawiane śmietaną, mączne potrawy, pieczone mięsa i faszerowany drób - a to wszystko z piwem. Mamy więc do czynienia z połączeniem zdecydowanie wrogim dla szczupłej sylwetki. Cóż jednak przyjemniejszego w życiu człowieczym nad dobre jedzenie?!
Czeskie spécialité to słynne knedliki. Są tak nieodłączne od wizerunku Czecha, jak makaron od Włocha czy kartofel od Polaka. Knedliki brylują na stołach w całych Czechach, najczęściej w szacownym towarzystwie solidnej sztuki wieprzowiny, polane treściwym śmietanowym (a jakże!) sosem i uzupełnione dodatkiem zasmażanej kapusty.
Knedliki można przyrządzać na rozmaite sposoby - stąd knedliki bułczane, ziemniaczane oraz instant do szybkiego wykonania w domu. Najprostsze wyrabia się z mąki (25 dkg), mleka (pół szklanki), jajka i drożdży, a po wyrośnięciu ciasta formuje się je na kształt grubego wałka i gotuje we wrzątku przez 20 min. Później wystarczy już tylko pokroić - i gotowe!
Ponoć rodzajów knedlików jest nawet tuzin. Za sztandarowe dania knedlikowe uważane są dwie potrawy: polędwica w śmietanie z knedlikami, czyli tzw. svíčková, oraz gulasz węgierski lub segedyński (z kapustą). Pierwszą potrawę zamówimy w każdej restauracji - kosztuje średnio 120 Kč, nie jest więc najtańsza, a to dlatego, że używa się do niej najlepszych sztuk mięsa. Kto zatem jej skosztuje, zapamięta to wyborne danie na długo. Palce lizać! Gulasze (guláš) natomiast raczej królują w tańszych barach i gospodach, lecz ich smak także usatysfakcjonuje wybrednych smakoszy.
Spośród dań kuchni czeskiej warto również spróbować zup (polévka) - najlepsze są buliony z kluseczkami, flaki, gulaszowa, czosnkowa itd. Ostatnio w praskich restauracjach modne stało się serwowanie pieczonej golonki (wdzięcznie po czesku nazwanej koleno). Zwykle podaje się ją na maleńkim ruszcie, z którego klient pracowicie obkrawa mięso specjalnie podanymi sztućcami.
Mało który turysta zagląda na Holešovice do małej budki stojącej w bramie gmachu przy ulicy Dukelských hrdínů 25 (róg z ul. Milady Horákové). A warto, bo mieści się tutaj szkoła gastronomiczna, gdzie młodzi adepci sztuki kulinarnej wyprzedają za bezcen swe wspaniałe wyroby. Wpadnijmy tu zatem na jakieś učňovské pečivo.
Powyższy tekst to fragment przewodnika pt. "Praga. Złoty hrad nad Wełtawą" (Bezdroża, 2007), w którym znajdziesz bardziej szczegółowe informacje nt. miasta i tras zwiedzania Pragi i jej okolic. Więcej o przewodniku, w tym możliwość zakupu i pobrania fragmentów przewodnika: www.bezdroza.pl.
Polecamy:
-
bezdroza.pl - Księgarnia Podróżnicza, przewodniki, mapy, książki podróżnicze, rozmówki, poradniki, albumy
- e-przewodniki.pl
- darmowy e-przewodnik po Pradze
- e-przewodniki.pl
- darmowe e-przewodniki po najpiękniejszych miastach Czech: Pradze, Karlowych Warach, Czeskich Budziejowicach, Brnie
- Klub Bezdrożnika - klub sympatyków Bezdroży, dla którego członków księgarnia bezdroza.pl oferuje atrakcyjne zniżki i promocje na zakupy
